10 największych rozczarowań po zakupie nowej drukarki 3D

13

Zakup niskobudżetowej drukarki 3D to dość skomplikowany proces. Na rynku jest dostępnych tak wiele rozwiązań, że osobie słabo zorientowanej w meandrach druku 3D bardzo trudno wybrać najlepsze dla siebie urządzenie. Choć pozornie wszystkie są takie same, w praktyce różnią się od siebie zarówno cenowo, jakościowo jak i możliwością wykorzystania różnych rodzajów filamentów. Niestety w gąszczu drukarek 3D znajdują się również takie, których bieżąca obsługa bywa dość problematyczna. W ich przypadku kłopoty zwykle zaczynają się już po wyjęciu urządzenia (lub zestawu do samodzielnego montażu) z pudełka. Oto 10 największych rozczarowań, jakie może spotkać osobę, która ma to nieszczęście, że trafiła nie na ten produkt co trzeba…

1. W drukarce 3D do samodzielnego montażu, wszystkie małe części są wsypane do jednej plastikowej torebki – drukarki 3D do samodzielnego montażu są tanie, co w przypadku niektórych bardzo małych firm wiąże się z tym, że przy ich produkcji jest zaangażowana mała ilość osób. Nie ma ściśle zorganizowanych procesów produkcyjnych i logistycznych, te same osoby zajmują się kilkoma rzeczami na raz (zamawianie części, drukowanie elementów plastikowych, kompletowanie zestawów etc.). W konsekwencji użytkownik drukarki 3D rozpoczyna pracę z urządzeniem od mozolnego rozdzielania wszystkich śrubek, nakrętek i podkładek na osobne kupki, co zajmuje od kilkunastu do kilkudziesięciu minut.

2. W drukarce 3D do samodzielnego montażu brakuje części, a inne są zdublowane – gdy już wszystkie części są porozkładane na stole, użytkownik odkrywa, że brakuje mu 3-4 nakrętek, ma za to dwa razy więcej śrub innego typu. Ewentualnie odkrywa to w trakcie procesu montażu, co tylko potęguje frustrację. Wtedy do wyboru są tylko dwie opcje – kontakt z producentem i oczekiwanie na dosłanie brakujących części (min. jeden dzień czekania) lub wizyta w pobliskim sklepie metalowym i nadzieja, że poszukiwana śruba lub nakrętka jest na tyle powszechna, iż bez problemu dostanie ją od ręki. Gorzej, jeśli brakuje silnika krokowego, lub elementu drukowanego…

3. W drukarce 3D do samodzielnego montażu otwory gwintowane są nienagwintowane, a profile wyglądają na urżnięte ręcznie brzeszczotem i trzeba je wpierw szlifować aby się nie zranić w rękę – czyli patrz punkt pierwszy – firma produkuje drukarki 3D szybko, małymi zasobami i najzwyczajniej w świecie albo zapomina wykonać jakąś rzecz, albo robi to tak jak potrafi, bądź pozwalają jej na to posiadane narzędzia. W tym przypadku najłatwiej i najszybciej jest po prostu poprawić wszystko samodzielnie.

4. Odkrywamy, że montaż drukarki 3D do samodzielnego montażu wymaga lutowania elektroniki, a my nie mamy lutownicy (nie wspominając o tym, że nigdy nie trzymaliśmy jej nawet w ręku) – ten problem opisywałem dość dokładnie w jednym z wcześniejszych artykułów. Drukarka 3D do samodzielnego montażu jest przeznaczona dla osób posiadających bądź to doświadczenie w montażu urządzeń elektronicznych, bądź określone umiejętności manualne sprawiające, że np. lutowanie elektroniki w żaden sposób jej nie przeraża. Jeżeli ktoś zamierza uczyć się lutowania na elektronice jaką otrzymał w zestawie do samodzielnego montażu – niech zastanowi się poważnie, czy na pewno się do tego nadaje?

5. Odkrywamy, że aby uruchomić naszą drukarkę 3D do samodzielnego montażu, musimy ściągnąć jakieś dziwne programy (co to jest firmware???) ze stron anglojęzycznych, a potem konfigurować je samodzielnie na komputerze – jw.  Drukarka 3D do samodzielnego montażu wymaga nie tylko umiejętności w zakresie montażu urządzeń elektronicznych, lecz również obeznania w zakresie podstaw konfiguracji oprogramowania sterującego. Inna sprawa to to, że większość firm ma w zwyczaju „prosić” o ściągnięcie tzw. instalki ze strony internetowej (czasem własnej, a czasem z ogólnodostępnych źródeł) i wgrania plików konfiguracyjnych. Mało kto myśli o tym, że warto byłoby komplet tych danych zawrzeć np. na dołączonym pendrive lub karcie SD…

6. Instrukcja montażu / obsługi drukarki 3D ma tylko 8 stron i jest wydrukowana na zwykłej drukarce laserowej; reszta „jest na stronie„, na której brakuje całej masy istotnych informacji – rzecz, która była powszechna jeszcze rok – dwa lata temu, dziś na szczęście sukcesywnie się poprawia. Niemniej jednak, przed zakupem warto dowiedzieć się jak wygląda instrukcja obsługi urządzenia (powinna być dostępna wersja elektroniczna do ściągnięcia ze strony producenta / dystrybutora)?

7. Po włączeniu pierwszego wydruku, wydruk nie klei się do stołu. Kolejne wydruki również. W końcu dowiadujemy się, że stół trzeba smarować jakimś klejem, psikać sprayem do włosów, lub pokrywać go roztworem ABS i acetonu (skąd wziąć ABS, skoro w zestawie była tylko jedna rolka PLA?) – to dla odmiany jest niestety dość powszechne. Twórcy drukarek 3D wychowani na tzw. RepRapach uznają takie rzeczy jak rozwiązywanie problemów z klejeniem wydruków do stołu jako coś oczywistego i zalecają „powszechnie stosowane sposoby„. Dla osoby rozpoczynającej przygodę z drukarką 3D tego typu problemy to absolutna nowość i dochodzenie do właściwych rozwiązań zajmuje im mnóstwo czasu… Oczywiście nie dotyczy to określonego rodzaju urządzeń wyposażonych w odpowiedni stoły robocze (Up!, Zortrax) lub firm, zapewniających w pakiecie dedykowane rozwiązania (np. Zmorph dodaje arkusze BuildTak z własnym logo).

8. Odkrywamy, że wydruk nie klei się do stołu, bo stół jest krzywy, źle skalibrowany względem głowicy, lub któraś z osi jest opuszczona względem innych. Serwis poucza nas mailowo lub telefonicznie jak zrobić to samodzielnie, a my się na tym kompletnie nie znamy…? – cóż, czasem tak bywa. Czasem jesteśmy w stanie sami uporać się z problemem, czasem wiąże się to niestety z odesłaniem drukarki 3D do producenta / serwisu. Czasem jest to po po prostu wada konstrukcyjna i albo oddajemy drukarkę 3D na zawsze i otrzymujemy zwrot pieniędzy, albo samodzielnie lub przy pomocy firmy zewnętrznej próbujemy ją przywrócić do życia.

9. Wszystkie wydruki wychodzą kiepsko, a my po pół roku przepełnionych frustracją i rozczarowaniem, po lekturze for internetowych, wizyt u firm zajmujących się serwisem drukarek 3D i rozmów z innymi użytkownikami, dowiadujemy się, że po prostu kupiliśmy słabe urządzenie, posiadające szereg wad konstrukcyjnych… – skusiliśmy się na wyjątkowo tani produkt, lub ulegliśmy fantastycznie przygotowanej akcji marketingowej. Tak czy owak, utopiliśmy pieniądze w błoto…

10. Drukarka 3D nie drukuje. Serwis przestał odbierać od nas telefony. Od kilku tygodni bezskutecznie próbujemy wynegocjować zwrot urządzenia, chcąc odzyskać nasze pieniądze… – skrajny przypadek, ale wciąż niestety spotykany. Dotyczy to w większym stopniu urządzeń z zagranicy niż z Polski. Polacy znają się na produkcji drukarek 3D (chociaż są wśród nich i tacy, którzy są dużo lepsi w marketingu niż produkcji).

Udostępnij.

O autorze

Paweł Ślusarczyk

Prezes zarządu CD3D Sp. z o.o. oraz Business Development Manager. Posiada ponad 12-letnie doświadczenie w biznesie, zdobyte w branży IT, reklamowej i poligraficznej. Od stycznia 2013 roku związany z drukiem 3D.

  • Radosław Morek

    Hmmm, w sumie od dawna powiedzenie, iż kto kupuje tanio ten kupuje dwa razy ma jednak swoje znaczenie, niestety i stety.

  • Bartłomiej Kasperkiewicz

    Łatwo przecież zaadaptować w tanim reprapie rozwiązania automatyzujące cały proces drukowania… czemu tego nie robią skoro cena była by nieznacznie wyższa a produkt w pełni gotowy do pracy.

    • O jakich konkretnie rozwiązaniach mowa?

      • Bartłomiej Kasperkiewicz

        Auto poziomowanie stołu, auto ładowanie filamentu, wyciąganie go itp. Zwyczajnie się im nie chce dopracować drukarki tylko po najmniejszej linii oporu lecą.

        • Każdy bajer to (przynajmniej jeden punkt, często wszystkie):
          – dodatkowe części do kupienia, uwzględnienia w projekcie i zamontowania przy składaniu drukarki;
          – dodatkowa robota przy firmware;
          – dodatkowa rzecz, która może się zepsuć i za którą odpowiadasz nawet przez dwa laata.
          To nie jest „nie chce się”, to jest: „nie opłaca się”.
          Można składać tanie RepRapy wszystkomające, ale wtedy to „wszystko” niekoniecznie będzie działać. Można też składać RepRapy naprawdę wszystkomające, ale wtedy nie będą tanie.

          • Bartłomiej Kasperkiewicz

            Co racja to racja. Różowo to wygląda jak jestem świadom odpowiedzialności za swój sprzęt gdzie nikt mi na tacy nic nie podał. Robić dla siebie a robić dla innych całkiem zielonych osób to co innego.

  • Damian

    Nie zgadzam się iż tania drukarka 3d jest gorsza od zaawansowanych drukarek 3d.
    Nieraz było wspominane iż dobrze skonfigurowany Prusa i3 jest ma na tym samym poziomie wydruk co np.: Zortax M200. (dobrze skonfigurowana, czyli:
    – stół wypoziomowany co do 0,1mm albo i mniej
    – prędkość druku zmieniona na odpowiednią (czym szybciej tym gorzej drukuje ponieważ są Paski a na nich luzy nawet z napinaczem)
    – zlewanie się ścieżek (aby była jednolita figura)
    – przyśpieszenie silników krokowych, dobór temperatury).
    Ja po około 2-3 tygodniach konfigurowania i drukowania doszedłem do takiej jakości wydruku iż nie jestem w stanie zauważyć gdzie były warstwy łączone.

    • A zdjęcia też jakieś pokażesz…?

      • Damian

        https://uploads.disquscdn.com/images/5e90f8afed15553b7254887d74e5eb8e1f0952adb5c0aeb7cf4fbfd277fe84b8.jpg
        Przesyłam zdjęcie podpory jaki dla mnie wydrukowałem, nie bawiłem się w super jakość, ponieważ zależało mi na czasie, więc warstwe ustawiłem na 0,2mm a mogłem zejść poniżej 0,1mm.
        Wymiary bryły to 20x20x50mm z czego przy skomplikowanych obiektach też nie ma żadnego problemu.
        Dla mnie czas jaki poświęciłem na konfigurowanie jest przydatny ponieważ poznałem bliżej drukarkę i parametry w danym programie.
        Jeśli chodzi o jakość wydruku to każdą praktycznie drukarkę 3d można doprowadzić do takiej samej dokładności. Tutaj nie chodzi o sprzęt, ale o ograniczenia technologiczne jakie wynikają z technologi FFF.
        Jedyne różnice jakie są w droższych drukarkach to:
        – Skonfigurowana drukarka
        – Dokładne auto-poziomowanie
        – Parametry dobrane do konkretnego typu filamentu
        – Pomiar zużycie filamentu ze szpuli
        – Zapis przebiegu drukarki (ile filamentu wydrukowała)
        – Wyciszona praca drukarki
        – Większa wytrzymałość
        – Dedykowane do drukarki oprogramowanie

        Podaję tylko ogólnikowo, ponieważ wiadomo, że jak można sobie zrobić auto-poziomowanie, wyciszyć drukarkę itp.

        Aby ludzie to zrozumieli jasno i wyraźnie.
        Zależy Tobie na zakupie i od razu szybkim drukowaniu? – Kupuj drogą drukarkę
        Zależy Tobie na również dobrych wydrukach i masz czas na zabawę z drukarką? – Kup taniego RepRap-a, konfiguruj i drukuj.

        • Michał Kosiński

          Dobrze to opisałeś.
          Co do wydruku ( zdjęcie jest jakieś takie 🙂 ) :
          – lewa strona bardzo kiepsko
          – góra źle
          – warstwy widać ( jak to przy fdm )
          – itp.
          Ale walcz :).
          I …
          nie, nie jedyne różnice.
          I …
          nie, nie każdą 🙂

    • „Nieraz było wspominane iż dobrze skonfigurowany Prusa i3 jest ma na tym samym poziomie wydruk co np.: Zortax M200.” – tak, bardzo popularna opinnia wśród użytkowników prusy którzy nie widzieli wydruków Zortraxa…

    • Michał Kosiński

      Nie wiem co rozumiesz pod pojęciem ” zaawansowanych drukarek 3d ”
      ale może przeczytaj jeszcze raz co sam napisałeś w ostatnim zdaniu,to dużo wyjaśnia.
      Woziłem ( bez jakiegoś specjalnego pakowania ) drukarkę po całej Polsce, wyjmowałem z pudła, wrzucałem plik i drukowała ( poprawnie ).

Rozmowa
z Cedrykiem
?