MakerBot Replicator+i ja – pierwsze testy i przemyślenia

2

Niecały tydzień temu MakerBot zaprezentował nową odsłonę swojego flagowego produktu – MakerBot Replicatora+. Jako jedni z pierwszych dostaliśmy możliwość przetestowania tej podkręconej wersji klasyka. Za mną dwa dni intensywnych testów, których wynikiem chcę się z wami podzielić.

Pamiętajcie, że te kilka dni to zdecydowanie za mało na kompleksowe poznanie drukarki 3D – póki co nieniejsza recenzja jest relacją z pierwszego spotkania z MakerBot Replicatorem+.

1. Unboxing!

Replicatora+ dostajemy w dużym pudle, opatrzonym logo MakerBota i grafiką przedstawiającą drukarkę (trzeba przyznać, że firma zapakowała urządzenie w bardzo ładny karton). Wewnątrz znajdziemy mniejsze pudełko z kilkoma lakonicznymi informacjami, które jednak są wystarczającą pomocą przy pierwszym uruchomieniu urządzenia. Oprócz tego, opakowanie zawiera:

  • ekstruder  (Smart Extruder+),
  • dużą rolkę filamentu PLA (1.75 mm),
  • przewód zasilający,
  • kabel łączący komputer z Replicatorem+.

Przechodzimy do sedna – drukarka 3D zachwyca nowoczesnym wyglądem i dbałością o najmniejsze szczegóły. Jednak tak naprawdę nie różni się bardzo od poprzedniej wersji – widoczną na pierwszy rzut oka zmianą jest nowy stół roboczy Flex o zwiększonym obszarze roboczym. Urządzenie ma 3,5 calowy ekran LCD, sterowany przy pomocy gałki (podświetlanej!) i dwóch przycisków, przez co wygląda ultra profesjonalnie.

1

Pierwsze spotkanie z Replicator+

22

Pudełko z akcesoriami

3

Szczelnie zapakowana drukarka 3D

4

Tadam!

5

Chociaż wyglądało jak pudełko pizzy, w środku nie ma pizzy…

6

…za to całkiem sporo innych rzeczy!

2. Ja i Replicator+ – sam na sam

Paczka rozpakowana. Zanim uruchomię drukarkę 3D – usuwam wszystkie zbędne klipsy i inne elementy z wnętrza komory. Montuję też ekstruder, który wsuwa się w prowadnice głowicy – dziecinnie proste.

7

Ekstruder przed zamontowaniem…

8

…i zaraz po założeniu!

Teraz czas na filament. Szpulę z materiałem umieszczam w wysuwanej kieszeni urządzenia, umieszczonej z tyłu. Z jednej strony to świetny patent, idealnie wpisujący się w elegancki wygląd drukarki 3D. Z drugiej – sprytny pomysł producenta na zapobieganie używania nieautoryzowanych filamentów. Chociaż co sprytniejszy drukarz szybko znajdzie sposób jak to obejść…

9

Kieszeń na filament

Żyłkę materiału wkładam w plastikową rurkę, która prowadzi wprost do głowicy rurki. Nic prostszego (tak mi się przynajmniej wydawało)!

Wszystkie kable na swoim miejscu? Mogę zaczynać! W odróżnieniu od drukarek 3D, z którymi miałam wcześniej do czynienia – tutaj cały proces włączania nie trwa kilkunastu sekund a kilka minut [SIC!]. W nagrodę za cierpliwość, po uruchomieniu drukarka 3D zagra nam melodyjkę, do złudzenia przypominająca dzwonek w noki 3310.

11

W oczekiwaniu na uruchomienie…

3. Czas na pierwszy wydruk!

Po włączeniu, od razu biorę się do testowania. Dużym atutem drukarki 3D jest fabrycznie skalibrowany stół, przez co po transporcie nie wymaga większych przygotowań i urządzenie jest gotowe do pracy. Na pierwszy ogień idzie bransoletka – jej wydruk ma trwać niecałe pół godziny. Zaczynam – przecież nie ma nic co mogłoby się nie udać… I nagle… error 81! Jak się szybko okazuje – z mojej winy, bo niewłaściwie umieściłam filament w głowicy. Mea culpa.

aa

Na szczęście to pierwszy i ostatni błąd

Po wciśnięciu guzika „print” rozpoczyna się kolejno – przygotowywanie, poziomowanie stołu oraz nagrzewanie eksturdera. Przed wydrukiem właściwym przygotowywany jest raft, aby zapewnić jak najlepszą przyczepność. Znakiem zakończenia drukowania jest sygnał dźwiękowy – taki sam jak przy włączaniu urządzenia.

Bransoletka (mimo swojej wątpliwej urody) wyszła całkiem przyzwoicie. Co prawda, dosyć mocno widoczne są nakładane warstwy materiału, ale takie przecież uroki technologii FDM. Proces odklejania gotowego modelu został ułatwiony przez wprowadzenie stołu roboczego z materiału Flex. Można go bez problemu wysunąć po skończonym procesie drukowania, lekko wygiąć i łatwo (a co najważniejsze, bez uszkodzeń) odczepić wydruk.

stol

Elastyczny stół jest bardzo praktycznym udogodnieniem

ee

Bransoletka, oferowana przez MakerBot’a

Kolejno drukuję także dwa inne modele dostępne w pamięci wewnętrznej drukarki 3D – łańcuch i kanciastego rekina. Jakość jest zadowalająca, ale to przecież tylko kropla w morzu możliwość Replikator’a+. A jak poradzi sobie z bardziej skomplikowanymi kształtami?

cc

Łańcuch z raftem…

dd

…i bez.

img_3397

Rekin z biblioteki dostępnych modeli

Oprócz modeli dostępnych w pamięci wewnętrznej, są jeszcze trzy inne sposoby na dostarczenie plików drukarce: komputer, pamięć z wejściem USB oraz telefon komórkowy. Czas przetestować wszystkie z nich

4. Replicator+ vs komputer

Aby zacząć edycję modeli potrzebuję oprogramowania dostępnego na stronie MakerBot.com. Slicer jest intuicyjny, edycja nie jest wyzwaniem nawet dla początkującego użytkownika. Przejrzysty interface daje możliwość prostych zmian – jak wymiar czy umiejscowienie na stole.

3

Tryb edycji modelu

Na pierwszy ogień – eksportowanie modelu z komputera. Tutaj nie mam większych problemów – laptop z połączeniem internetowym daje sobie dobrze radę z przesłaniem pliku do urządzenia. Wybieram plik z biblioteki dostępnej w programie. Wybór pada na kosmicznego psa. Podczas druku mam ciągły dostęp do widoku z kamery, umieszczonej przy głowicy, a także do  stanu procentowego ukończenia wydruku.

2

Pasek postępu drukowania

„Space dog” budzi jednak kilka zastrzeżeń – widoczne są problemy w nakładaniu kolejnych warstw materiału szczególnie w wyższych warstwach modelu. Nie sposób im zaradzić, zmieniając na przykład prędkość druku, bo ten parametr narzucony jest odgórnie.

img_3412

Widok z boku (mniejszy model – 2cm, większy – 4,5cm)

img_3413

Widok z góry

img_3404

Miła niespodzianka od MakerbBot’a (spód modelu)

5. Replicator+ vs USB

Twórcy zrezygnowali tu ze standardowego wejścia SD, zamieniając je na USB. Zmiana w stosunku do wydruku prosto z komputera polega na tym, że należy wyeksportować plik na nośnik pamięci. Tym razem wybieram łódkę 3DBenchy.

img_3409

Tak wygląda gotowa łódeczka z profilu…

img_3403

…a tak z góry

Jakość jest zadowalająca. Nie można jej wiele zarzucić, chociaż z drugiej strony nie wyróżnia się na tle innych wydruków z niskobudżetowych drukarek 3D typu FDM.

6. Replicator+ vs telefon

Ostatni test – połączenie z moim telefonem. Pełna nadziei ściągam aplikację. Pierwszy krok – należy przez bezprzewodową sieć sparować mój smartfon i drukarkę 3D. Nie udało się za pierwszym razem. Niestety za dziesiątym też nie… Po godzinie walki z Replicator’em z pomocą przychodzi Sebastian z naręczem kabli i przewodów. Okazuje się, że należy podłączyć telefon i drukarkę 3D do wspólnej sieci WiFi. Jednak innej niż ta generowana przez drukarkę…

screenshot_2016-09-26-16-01-38

Nawiązywanie łączności na linii telefon-drukarka

screenshot_2016-09-26-15-50-15

Opcja podglądu wnętrza komory

Dzięki aplikacji mogę nie tylko rozpocząć wydruk na drukarce 3D, ale zobaczyć również podgląd z kamery (z niewielkim opóźnieniem), czy aktualną temperaturę ekstrudera. Za pośrednictwem komórki możliwe jest też przerwanie wydruku. Jednak należy pamiętać, żeby nie pozwolić na przerwanie łączności z siecią WiFi – wtedy, nawet po ponownym przyłączaniu się do sieci możliwości aplikacji mogą być ograniczone bądź  całkiem utracone.

screenshot_2016-09-26-16-01-44

Monitorowany na bieżąco stan wydruku

7. Czy to koniec? Jeszcze nie…

Tutaj kończy się moja dwudniowa przygoda z najnowszą drukarką 3D MakerBota. Mimo swojego obłędnego wyglądu, drukarka 3D ma kilka rzeczy, nad którymi warto popracować. Mówię tutaj o zoptymalizowaniu funkcji obsługi przez telefon, tak aby była jak najbardziej przyjazna użytkownikowi. Tym bardziej, jeżeli reklamuje się hasłem „bezproblemowa łączność„…

Poza tym drukarka 3D jest dosyć głośna – tak jak większość modeli z rodziny MakerBot’a. Jednakże warto zwrócić na nią uwagę ze względu m.in. na elastyczny stół roboczy czy niepodlegający dyskusji przyjemną dla oka powierzchowność. Dodatkowo cena jest niższa niż przy poprzedniej wersji – za Replikator’a+ zapłacimy blisko 13 tys. PLN brutto.

Niemniej jednak, nie można odmówić Replikator’owi+ tego, że przez staranność wykonania i ciekawy design wyróżnia się na tle innych drukarek 3D. Miejmy nadzieję, że już niedługo najnowszy MakerBot trafi do Centrum Druku 3D na dłużej, co pozwoli nam na przeprowadzenie gruntowniejszych testów.

  • CENA
    4
  • OBSZAR ROBOCZY
    6
  • GOTOWOŚĆ DO PRACY
    10
  • OPROGRAMOWANIE
    10
  • KOMUNIKACJA
    10
  • JAKOŚĆ PRACY Z DRUKARKĄ 3D - USABILITY
    10
  • BEZAWARYJNOŚĆ
    10
  • MOŻLIWOŚĆ PRACY NA WIELU MATERIAŁACH
    2
  • JAKOŚĆ WYDRUKÓW 3D
    8
  • User Ratings (0 Votes)
    0
Udostępnij.

O autorze

Magdalena Przychodniak

Przyszła inżynier Inżynierii Biomedycznej, śledząca najnowsze doniesienia dotyczące biodruku oraz zastosowań druku przestrzennego w nowoczesnej medycynie. Zaangażowana w życie koła naukowego zajmującego się budową biodrukarki 3D.

  • Blazi

    Jakość 3dBenchy w porównaniu do innych modeli jest zdumiewająco lepsza. Jeżeli nie była ona drukowana na innych ustawieniach to odnoszę wrażenie, że twórcy zastosowali znany od branży samochodowej po smartfony patent z dostosowywaniem sprzętu i softu pod testy syntetyczne – w tym przypadku prawdopodobnie wystarczyło wykorzystanie tego modelu do kalibracji.

    Większość wydruków (nawet z tego artykułu) delikatnie mówiąc nie zachwyca – ale w zestawieniach gdzie będzie porównywany tylko ten jeden, obecnie chyba najpopularniejszy model testowy będzie wyglądać przyzwoicie. Dlatego też nie ufam takim „wszystkosprawdzającym”, popularnym wydrukom.

  • kambr

    Polecam sprawdzić czy jakość wydruku zmieni się pod wpływem użycia innego slicera. Makerbot wypuścił ostatnio v1 swojego nowego oprogramowania dostępnego pod tym adresem:
    https://www.makerbot.com/print/